Ongefundeerde kritiek op zorg voor transgender jongeren
Ongefundeerde kritiek op zorg voor transgender jongeren
De zorg aan transgender jongeren staat al enkele jaren onder maatschappelijke en politieke druk. Recente gebeurtenissen in het Verenigd Koninkrijk versterken deze negatieve ontwikkeling ook in ons land. In Nederland loopt noodzakelijke zorg voor deze groep gevaar.
Als Transvisie vinden wij het belangrijk dat feiten, en niet emoties, de basis moeten vormen voor een oordeel over de inhoud van deze zorg.
Zijn zorgverleners voldoende voorzichtig en terughoudend?
Ja, de medische zorg aan transgender jongeren in Nederland wordt alleen geleverd door gespecialiseerde academische centra. Zij doen altijd een uitgebreide en zorgvuldige evaluatie met eventueel een advies over medicatie. Uiteindelijk is het een gezamenlijke beslissing van de ouders/verzorgers, het behandelteam en natuurlijk de jongere of een medische behandeling wordt gestart.
Wat doen puberteitsremmers?
Puberteitsremmers vertragen de lichamelijke ontwikkeling van een kind in de puberteit naar man of vrouw. Dit is omkeerbaar en zorgt ervoor dat de jongere meer rust en tijd krijgt om na te denken over of behandelingen met meer blijvende veranderingen aan het lichaam nodig zijn. Er is ruim twintig jaar ervaring met puberteitsremmers en in die tijd is er veel onderzoek naar gedaan.
Dit wetenschappelijk onderzoek wordt volop voortgezet, met als doel steeds betere afwegingen te kunnen maken over de behandeling. Het argument dat er geen wetenschappelijke onderbouwing is voor deze behandeling is pertinent onjuist.
De behandeling van een jongere verschilt van die van een meerderjarige die een medische transitie wil ondergaan. Juist door de jonge leeftijd is het bieden van zorg aan deze groep een langdurig, meerjarig, delicaat proces. Waarbij voortdurend rekening wordt gehouden met het welzijn van de jongere en de mogelijkheid tot omkeerbaarheid zoveel mogelijk wordt opengelaten.
Het belang van de jongere is leidend en correcte informatie over voor- en nadelen van een behandeling, zowel aan jongere als aan ouders/verzorgers, is van belang om tot een juiste afweging te kunnen komen. Ongefundeerde verdachtmakingen dat de effecten van puberteitsremmers onvoldoende bekend zijn, bemoeilijken deze besluitvorming onnodig.
Wat zijn de gevolgen van deze negatieve aandacht?
Ouders van transgender jongeren maken zich toenemend zorgen over de mogelijkheden om de juiste zorg te krijgen voor hun kind. Deze bezorgdheid komt nog boven op de frustratie door de jarenlange wachtlijsten, zowel in de medische als geestelijke transgenderzorg.
“Kan het zo zijn dat binnenkort ons kind geen medicatie meer mag krijgen, doordat het wordt verboden?”
“Worden psychologen en artsen zo onder druk gezet dat ze hierdoor geen medicatie durven voor te schrijven?”
Met deze vragen zoeken ouders van transgender kinderen ons op. Ouders die zien hoe hun kinderen intens lijden onder o.a. hevige depressies ten gevolge van hun genderdysforie. Helaas kunnen wij hen niet geruststellen, wij delen immers ook deze zorgen.
Al jarenlang proberen wij weerwoord te bieden op de voortdurende desinformatie die online en via diverse landelijke media wordt verspreid over deze specifieke zorg. Juist rond dit onderwerp, waar concrete feiten en zorgvuldigheid een vereiste zijn, wordt onnadenkend omgegaan met feiten vermengd met fictie. Helaas zien wij ook dat deze desinformatie in de Nederlandse politiek regelmatig voor waarheid wordt aangezien.
Vaak wordt gesteld dat we meer terughoudend moeten zijn met bieden van deze noodzakelijke zorg. In werkelijkheid is simpelweg ‘nee’ zeggen geen neutrale keuze. Het inperken of mogelijk zelfs ontzeggen van transgenderzorg aan jongeren zou een onnoemelijke hoeveelheid lijden veroorzaken en een nog grotere druk op de reguliere GGZ.
Vanuit Transvisie zullen wij ons de komende tijd richten op politiek Den Haag.
Wij zullen de volksvertegenwoordigers blijven uitnodigen om in gesprek te gaan over de zorg aan transgender jongeren. Ook roepen wij op geen politiek te bedrijven op basis van onjuiste of incomplete informatie. Deze groep jongeren heeft goede zorg nodig en die krijgen ze nu. Voorkom dat deze zorg hun wordt afgenomen!
Conferentie over non-medische benaderingen van genderdysforie bij minderjarigen
Op 27 juni 2024 vindt in Amsterdam een conferentie plaats met de titel “Naar niet-medische benaderingen in de zorg voor minderjarigen met genderdysforie: internationale en interdisciplinaire perspectieven.” De titel is echter misleidend: de focus van de conferentie ligt op een kritische evaluatie van de Nederlandse transgenderzorg voor kinderen en jongeren.
Controverse
De conferentie is controversieel vanwege de kritische houding van de organisatoren ten opzichte van transgenderzorg, met name met betrekking tot puberteitsremmers. De drie buitenlandse sprekers staan bekend om hun ongefundeerde kritiek op het Nederlandse protocol en de internationale richtlijn voor transgenderzorg “Standards of Care 8”.
Ondanks de kritische insteek, zullen een aantal Nederlandse zorgprofessionals inhoudelijk bijdragen aan de dag. Zij willen benadrukken dat de huidige transgenderzorg voor jongeren in Nederland van hoog niveau en verantwoord is. De vraag is echter of deze boodschap gehoord zal worden gezien de opzet van de conferentie.
Belangenbehartiging
Wij hebben onze zorgen geuit over het gebrek aan een evenwichtige discussie voorafgaand aan de conferentie. Andere transorganisaties boycoten de conferentie vanwege de controversiële aard van het onderwerp. Transvisie heeft echter besloten om als toehoorder aanwezig te zijn om te kunnen beoordelen wat er wordt gezegd en om de belangen van transgender jongeren te behartigen.
Rol van Transvisie
Tijdens de conferentie zullen wij Transvisie geen inhoudelijke bijdragen leveren. Wij zullen de lezingen en discussies volgen en contact zoeken met mensen die openstaan voor een open dialoog. Zoals van Transvisie mag worden verwacht, zullen wij opkomen voor de belangen van transgender jongeren, met name hun recht op toegang tot kwalitatief goede zorg, inclusief puberteitsremmers. Na afloop van de conferentie zal Transvisie verslag uitbrengen van haar bevindingen.
Opiniestuk: De zorg voor trans kinderen is niet onverantwoordelijk
Opinie - De zorg voor trans kinderen is niet onverantwoordelijk
Onze collega Pauline IJlst van de contactgroep Genderkind en ouders (GO) heeft voor het NRC van 6 mei een opiniestuk geschreven. Dit opiniestuk is geschreven als reactie op het eerdere stuk dat op 3 mei verscheen uit de pen van Dhr. Kuitenbrouwe.
De eerste keer dat ik met onze dochter meisjeskleding ging kopen huilde ik stilletjes achter de kledingrekken. Ik was bang en verdrietig. Maar ondanks mijn eigen emoties kon ik na een tijdje zien dat het haar zo goed deed, dat het klopte. Dat ik ooit gedacht heb dat ze een jongetje was! Als meisje was ze zoveel meer mens dan dat in zichzelf gekeerde boze ongelukkige jongetje dat we dachten dat ze was.
In de ruim tien jaar daarna volgde een uitgebreid traject waarin we de tijd hebben gehad om stapje voor stapje te onderzoeken wat onze dochter hielp. We voerden eindeloos veel gesprekken met psychologen, endocrinologen en kinderpsychiaters. Geen makkelijk traject, maar we zijn dolblij dat deze zorg er voor ons was.
Recent stond er een opiniestuk in NRC over de transgenderzorg voor kinderen en jongeren (Dutch protocol in zorg is onhoudbaar, 29/4) . Het is duidelijk dat de opinieschrijvers geen arts, wetenschapper of ouder van een transgender kind zijn, want dan hadden ze geweten dat de praktijk toch echt anders is dan dat zij beschrijven.
De auteurs gebruiken een omstreden Brits onderzoek naar de transgenderzorg in dat land om kritiek te uiten op de transgenderzorg in Nederland. Die zou namelijk onzorgvuldig en onwetenschappelijk zijn. Als moeder van een trans kind én als vrijwilliger van de contactgroep Genderkind en ouders maakt het me boos dat mensen die niet van dichtbij meemaken hoe de zorg voor transgender kinderen hier geregeld is wel met hun mening in de krant komen.
Puberteitsremmers
Ik heb nog nooit ouders horen zeggen dat hun kinderen te makkelijk een diagnose krijgen of te snel aan een medische behandeling zijn begonnen. Ten eerste krijgen kinderen vooral psychologische begeleiding, en zijn medische stappen iets voor later. Ten tweede ervaren ouders en kinderen de tijd tot er een diagnose is juist als te lang. Zelf zijn ze vaak al lange tijd bezig geweest met hun zoektocht en als ze weten wat er aan de hand is willen ze dóór. Of ze hebben jaren op een wachtlijst gestaan en moeten daarna nog eens ontelbaar veel gesprekken voeren. Terwijl het lichaam van hun kind ontwikkelt op een manier die zij niet willen, omdat ze nog geen puberteitsremmers mogen.
Ik begrijp dan ook niet waar dat verhaal vandaan komt dat er „zo makkelijk” puberteitsremmers en hormonen worden gegeven. Dat dit in het Verenigd Koninkrijk weleens is gebeurd, betekent niet dat het in Nederland ook zo gaat. Verwarrend is natuurlijk dat er in het Britse rapport over ‘Dutch Protocol’ wordt gesproken. Maar dat protocol wordt in de Nederlandse zorg toch echt zorgvuldig uitgevoerd. Zowel lichamelijk als mentaal worden kinderen goed in de gaten gehouden.
Vooroordelen
Ouders uit onze contactgroep hebben altijd met vooroordelen te maken gehad. Doen ze er wel goed aan om hun kind te steunen in een (sociale) transitie? Maar de laatste tijd krijgen ze meer over zich heen. Zo vertelde een moeder me dat haar gezin altijd heel open is geweest over de transitie van haar zoon. Maar nu worden de jongste zusjes steeds voorzichtiger in wie ze erover vertellen. Op school krijgen ze negatieve reacties van kinderen die hun broer helemaal niet kennen maar wel een mening over transgender mensen hebben. De moeder ziet dit vijandige klimaat terug in de media en maakt zich zorgen. Ze vraagt zich af of haar kind straks nog wel de zorg kan krijgen die hij nodig heeft.
Het maakt me boos dat opiniemakers die geen kijkje hebben genomen in de zorg zomaar zorgverleners kunnen wegzetten als onverantwoordelijk. Dat transgender jongeren in de krant lezen dat ze verward zouden zijn en dat ze er wel weer overheen groeien. Dat we als samenleving gaan denken dat andere psychische klachten de echte oorzaak zouden zijn, terwijl ze vaak een gevolg zijn van het feit dat een kind niet gezien wordt voor wie die is. En het maakt me intens verdrietig dat ouders door de media ontmoedigd worden om de zorg op te zoeken. Want dat gun ik ouders juist zo: dat ze zich gesteund voelen om hun kind de ruimte te geven om zichzelf te worden.”